Acceptatie opent deuren

Burnout acceptatie - Sandra

Met bibberige vingers scanden mijn druilerige ogen de lijst met wel zo’n 50 vragen over hoe ik op dat moment in mijn vel zat. Van piekeren tot fysieke klachten tot depressieve gevoelens. Ik herkende me in zo’n beetje alles en mijn hoofd knikkebolde onzichtbaar instemmend. Onderaan de lijst stond in nog net geen gevlekte koeienletters BURN-OUT. Ondanks de herkenning had de psychotherapeute nog een dik uur werk aan mij voordat ik de koeienletters ook werkelijk over mijn lippen geperst kreeg.

Ik brak open. Een vloedgolf aan tranen spoelde een hardnekkige last van mijn verstijfde schouders. Ik hoefde geen zogenaamdheid meer overeind te houden. Bij vertrek zei ze bemoedigend. Over een tijdje zal je dankbaar zijn voor de kansen die deze burn-out je geeft. Mijn valse gedachten reageerden aangebrand met ‘gestoord wijf’.

Nu, 13 jaar later, ben ik het roerender dan roerend met haar eens. Ik zonk neer op de bodem en zag hoe vruchtbaar het daar was. Door de acceptatie mocht ik eindelijk rusten van mezelf. Mijn huisarts stelde yoga aan me voor. Werkelijk? Dat zweverige gedoe? Dank je! Niets voor mij. Toch ging ik een paar weken later. Eigenlijk vooral om mijn gelijk te gaan halen. Als je me toen had gezegd dat ik zelf yogales zou gaan geven had ik je met mijn blikken linea recta naar een inrichting verwezen.

Accepteer je burnout

De lessen vond ik vreemd. Het leek wel of ze Hebreeuws spraken en ik lag met mijn plankige lichaam totaal in de kreukels. En toch voelde ik me anders zodra ik thuiskwam. Rustiger. Ik sliep beter. Mijn lichaam schreeuwde aan alle kanten en dat voelde gek genoeg fijn. Er zat weer leven in.

Na enkele yoga omzwervingen kwam ik uiteindelijk op de Critical Alignment Yoga mat. Het rolletje, het stripje, het boogje en het hoofdstandbankje. Ze lieten me zonder pardon voelen waar ik lichamelijk en geestelijk vastgelopen was. Ook laten ze me, tot op de dag van vandaag, haarfijn het verschil voelen tussen weerstand en acceptatie.

Zodra ik namelijk JA zeg tegen realiteit. Dan kan ik rustig, diep en nieuwsgierig ademen richting het gebied in mijn lichaam dat om aandacht vraagt. Dan blijft mijn gezicht ontspannen en kan ik onderzoeken welke wijsheid er verborgen ligt in de spierspanning. Welke verkeerde (werk)houding neem ik overdag aan? In welke negatieve overtuigingen geloof ik waardoor ik mezelf ondermijn? Zodra ik deze antwoorden op de yogamat heb gevonden, kan ik mijn leven bewust veranderen.

Schiet ik echter in de weerstand en zeg ik NEE tegen wat er ‘is’ dan ontstaat er direct onrust. De innerlijke criticus wordt wakker en begint allerlei negatieve gedachtes te roepen. Ik wil deze spanning niet! Wat natuurlijk idioot is, want het is er al. Ik wijs mezelf af. En dat is altijd pijnlijk. Zelfkritische gedachten worden door je hersenen opgepikt als bedreigend. Fysiek komen er dan direct stressreacties (vechten, vluchten of bevriezen) op gang. Wacht eens even? Ik wilde toch juist van spanning en lichamelijke of mentale klachten af?

 

vechten tegen een burnout

Ik was 13 jaar geleden doodsbang voor het accepteren van de burn-out. Bang in een bodemloze put te vallen. Ik landde echter met beide billen op vruchtbare, nog te ontginnen aarde. Het klinkt ook zo tegenstrijdig. Eerst accepteren van dat wat je juist niet wilt. En toch zie ik het bij mezelf en bij de mensen die ik mag begeleiden iedere keer weer. Een JA tegen wat IS, de realiteit van dat moment, zwaait de deur open naar verandering. Naar meer vrijheid in je lichaam en in je hoofd.

Ont-moet ik je binnenkort op de yogamat?

Je bent altijd welkom voor een gratis yoga proefles.

Sandra Lensink op hoofdtandbankje - Cay yoga